Verhoogde auxineniveaus op het juiste moment én op de juiste plaats, resulteren in betere groei en meer productie, aldus onderzoekers van Universiteit Gent. Het telen van gewassen kan volgens hen efficiënter gemaakt worden door de auxineniveaus beter te controleren.

Auxine werd al door Darwin in de 19de eeuw bestudeerd, maar het hormoon geeft pas de laatste jaren zijn geheimen prijs dankzij intensief moleculair onderzoek. Auxine wordt geproduceerd in jonge, groeiende delen van planten. Vervolgens wordt de stof naar andere delen van de getransporteerd, zoals bijvoorbeeld naar een liggende stengel. Die wil zich zo snel mogelijk oprichten en efficiënt zonlicht opvangen.

De stengel zal nu aan de onderkant meer auxine bevatten dan aan de bovenkant. Daardoor groeit de onderkant sneller, met als resultaat dat de stengel zich opricht. Om dezelfde reden draait een plant voor het raam zich ook steeds naar het licht. Deze dynamische controle over het auxinetransport laat de plant toe optimaal in te spelen op lokale en wisselende omstandigheden.

Het transport van auxine door de plant is hierbij van cruciaal belang. En geen eenvoudige zaak zo blijkt. De Gentse onderzoekers identificeerden een belangrijke nieuwe schakel en transportmiddel voor auxine: de PILS-eiwitten. De PILS-eiwitten zijn noodzakelijk voor de auxine-afhankelijke plantengroei en controleren de intracellulaire opstapeling van het hormoon.
Bron: Universiteit Gent

Ledbelichting kan mogelijk de weerstand van planten tegen ziekten en plagen vergroten. Dit stellen Jantineke Hofland van Wageningen UR Glastuinbouw en Luc Stevens van PRI Bio Interacties en Plantgezondheid naar aanleiding van een onderzoek naar de bestrijding en het voorkomen van meeldauw en het effect van rood en verrood licht op de plantweerbaarheid.

Op een praktijkbedrijf is in 2011 ervaring opgedaan met rood en verrood licht in de teelt van Lathyrus en Lisianthus. Op dit bedrijf werden in de afdeling met rood licht geen bespuitingen tegen meeldauw uitgevoerd, terwijl in de afdelingen met standaard belichting twee keer werd gespoten. In de afdeling met rood en verrood licht was het blad harder en groener en had het blad een dikkere waslaag, en was de productie 5% hoger. Onder verrood licht was het gewas wel meer gestrekt.

Slim licht
Hofland en Stevens veronderstellen dat met een slimme toepassing van licht natuurlijke weerbaarheidssystemen van de plant kunnen worden geïnduceerd. Uit oriënterende proeven in klimaatcellen met tomaat, roos en tabak werden aanwijzingen verkregen dat planten met rood en blauw licht alerter kunnen reageren op een meeldauwinfectie en meer weerstandsenzymen en andere beschermende stoffen kunnen produceren.

Uit de literatuur is bekend dat een rood licht puls van één uur in de nacht voldoende is om de ziektedruk bij onder andere roos te verkleinen zonder dat dit ten koste gaat van het vaasleven. De onderzoekers concluderen dat door het slim inzetten van licht het misschien mogelijk is om het gebruik van chemische middelen tegen meeldauw te verkleinen. Zij willen nu gaan bekijken of 'slim licht' toepasbaar is in de praktijk.

bron: Wageningen UR Glastuinbouw, 28/03/12

De schimmel Verticillium weet de verdediging van de tomaat te doorbreken met de inzet van een gen afkomstig uit een plant. De schimmel benut dat gen om tomatenwortels aan te tasten. In het Amerikaanse tijdschrift PNAS rapporteren onderzoekers van Wageningen Universiteit en collega's uit België, Japan en de Verenigde Staten over dit verschijnsel.

Tomatenplanten hebben een verdedigingssysteem om ziekteverwekkers te herkennen en onschadelijk te maken. Die signalering is vaak gebaseerd op de herkenning van 'vreemde' onderdelen van de ziekverwekkers die een poging doen de plant binnen te dringen. Om zulke 'lichaamsvreemde' componenten te herkennen dragen de cellen van de plant immuunreceptoren op hun buitenoppervlak. Om de bodemschimmel Verticillium te herkennen beschikt de tomatenplant over de immuunreceptor Ve1. Verticillium is bij tomatenplanten zonder de verdedigingslinie Ve1 in staat de tomatenwortels binnen te dringen en daar verwelkingsziekte te veroorzaken. De schimmel verstoort de sapstroom in de tomatenplant, deze verwelkt en sterft.

Foto: Mr-Tomato-king.blogspot.com

Bijzonder gen
Sommige stammen van de Verticillium-schimmel ontlopen de herkenning door de immuunreceptor Ve1 op de tomatenplant. Het internationale onderzoeksteam wist met moderne technieken de volledige DNA-inhoud te bepalen van schimmelstammen die herkend worden door de plant, en stammen die herkenning ontlopen. In de vergelijking van deze genomen viel één gen op. Dit gen maakt de schimmel herkenbaar voor de plant. En wanneer het gen ontbreekt is de schimmel onzichtbaar. Hij is dan in staat de tomatenplant te infecteren en ziekte te veroorzaken, hoewel dat doorgaans een milde variant van de ziekte is.

Belangrijk in veredeling
Verticillium is een ziekteverwekker van honderden plantensoorten waarvan slechts enkele soorten de Ve1-immuunreceptor hebben. Sinds 60 jaar wordt de Ve1 immuunreceptor door veredelaars ingekruist in tomatencultivars die in de commerciële productie geteeld worden om resistentie tegen Verticillium te verkrijgen. Eerder toonde de Wageningse groep aan dat introductie van de Ve1-immuunreceptor van tomaat in een plant die geen Ve1 bezit leidt tot immuniteit tegen Verticillium. In de toekomst kan de Ve1-immuunreceptor gebruikt worden, niet alleen om plantensoorten immuun te maken tegen Verticillium, maar ook tegen andere ziekteverwekkers.
Andere schimmelsoorten
Het blijkt dat niet alleen Verticillium over een gen van planten beschikt, maar dat dit voor nog een aantal schimmels geldt, zoals de bodemschimmel Fusarium oxysporum, Colletotrichum (een ziekteverwekker van kool) en Cercospora (een ziekteverwekker van biet).

bron: Wageningen Universiteit, 13/03/12

Speeksel van rups verandert samenstelling geurstoffen plant

Omdat planten blootgesteld kunnen worden aan aanvallen van insecten, hebben ze in de loop van de evolutie allerlei geavanceerde verdedigingssystemen ontwikkeld. Een belangrijke verdedigingsstrategie is de afgifte van geurstoffen die natuurlijke vijanden van het schadelijke insect aantrekken. Dit blijkt uit onderzoek van Silke Allmann aan de Universiteit van Amsterdam.
In veldexperimenten met planten van de wilde tabak (Nicotiana attenuata) is gevonden dat de samenstelling van geurstoffen kan veranderen, nadat deze worden aangevreten door een Manduca sexta rups. Door het speeksel van de rups 'weet' de plant door welke soort hij aangevreten wordt. Hij scheidt daarna geurstoffen uit die specifiek een natuurlijke vijand van de rups aantrekken, een wantssoort die zich voedt met Manduca-eitjes en jonge larven.

bron: Universiteit van Amsterdam, 10/01/12